Fletërrufe vetes! - dhe Atdheut

Kam bo mungesa ne blog, kam qene shume i zene me ca pune te punes dhe ca te shkolles, por mbi te gjithe te tjerat fajin e ka pas kjo fushate e eger zgjedhjesh ne shqiperi qe disi na ndjek edhe pertej Atlantikut. Keq e paskemi punen, pisk o miq pisk...Kjo kurvapolitika qenka e pabesushme.
"Allah, Allah!!" do thoshte gjyshja ime, cna pane syte e c'na degjuan veshet...
Pame Olldashin te kthehet nga buze#$#@ ne kandidat, pame Ramen me te gjitha allatet varur, degjuam Salen te bertase, Gjinushin te na grrice, Mero Bazen te na caje trapin, Xhuvelin (Ky palo burre) te beje mitingje sikur te kishte ndonje pike dinjitet. Pati plumba dhe bomba :( per te na treguar qe vendi yne eshte akoma 100 vjet mbrapa dhe 50 vite anash..Pati energji te hedhura dem, talente te cuara ne hale te gomereve...I'm so effing tired!
Ne fund, rastisa tek ky montazh Photoshopi (nga nje perkrahes i E. Rames) qe brenda dites e veshi kryetarin me rroba zotnie. Vetem ne Shqiperi! Keto shfryrje mund t'i shtjelloj tek peshku neser, s'paska shprese :P

"Ne zemren time kam shkruar emrin tend, mbi mure gjaku."

Kete me poshte ma ka shkruar ajo mua dikur, ne nje leter qe kaptoi oqeanin per te mberritur te une. Njera nga letrat qe (isha i vogel) i kam lagur me lote ngaqe nuk e duroja dot mungesen e saj (gjyshja u be merak - djali nuk ha)...dhe pastaj barisja ne kembe si i cmendur neper Tirane duke vizituar me rradhe te gjitha vendet ku kishim shkembyer puthjet dhe zemrat, ne menyre te atille qe nuk cbehet. Ja kashtorja jone tek liqeni afer "cezmes se gurit", ja dhe qente rrugace te qytetit qe na duken si dasmore ne te hutuarve nga dashuria. Marr autobuzin e Tiranes se re pa qen nevoja, thjesht e vetem pse keshtu do mund te shoh dritaren tende. Nuk ka drita. Qenkesh e pamundur harresa, edhe bulevardin e ka marre malli. Kjo histori eshte me te vertete e vjeter dhe praktikisht e braktisur prej vitesh, megjithate, dhemb endè. Nuk e di si e keni perjetuar ju dashurine e pare, por per mua ka qen nje eksperience qe nuk do te perseritet, qe me mesoi se eshte e mundur te duash dike me shume se veten. Ne prag te Shen Valentinit ju ftoj t'i kujtoni te gjitha dashurite, te emblat dhe te hidhurat, ata qe ju lenduan dhe ata te cilet i lenduat ju, sepse jane keto eksperienca dhe njerez qe deshem e na deshen, qe na bejne te jemi sot keta qe jemi. E sido qe jo gjitchka sendertohet ashtu si duam, mos u beni pishman kurre. Sepse ai qe nuk ka dashur e nuk ka ndjere - nuk ka jetuar.

Antisushi kundrapërgjigjet

Pikërisht tani që u binda se isha bërë ca "kull" meqë u pa se kemi shije deri të azisë së largët në ushqime, kjo "qerrateshë" kuzhinë shqiptare kthehet me raprezalje dhe buzëqesh tundueshëm aq sa të bën t'i thyesh shkopinjtë e sushit nga eksitimi e të përmbahesh me zorr pa i hyrë me lugë të madhe këtij pilafit në tavë.

Hajde po thoni dhe një herë çfarë ju pëlqen më shumë të hani!!! Keni shancin, sikundër dhe unë të korigjoni gabimin dhe të kapërceni nga Sushi tek Tava me zoçka (shih çfarë emri ndjellës hë!) aka Antisushi.

Përfshihet në këtë ofertë edhe sallata jeshile dhe salca e kosit me vaj ulliri, dhe hurdhër (jam!). E po qetë akoma të lëkundur do ju qes në fotografi një tas me kos, e atëhere do rrokulliseni si Hampti-Damti këtu tek sofra shqipe.

Po mendoj ta ndrroj emrin e blogut nga BRISKU në THIKA se këtu fare pa dashje paska premisa për hapje oreksi. Por qëllon që ime më e bën këtë tavën dhe unë nuk di më të mirë se ai orizi disi i thekur nga lart.

Fotografine e kam pa tek treenie

I love sushi 2

Thone se kush kopjon mbetet ne klase po une kesaj here kam vendosur te kopjoj shqeto fare blogun e Candy-t. Ideja praktike qe duhet te lindi nga komentat pozitive te ktyre postimeve, do ishte qe a une a Candy, apo me mire akoma te dy ne si ortake, te hapim nje "Susheri" ne Tirane. Mu ke xhomlliku atje...kushedi sa mire do shitej nje Krap-Roll apo nje Qefull-Maki.

Flickr flet shqip

Vura re se miku ynë flcikr ka mësuar të flasë shqip. (një fjalë di vetëm, po boll është).

Kuptimi i vetes në kontekst shoqëror

Duke lexuar pergjigjet tuaja ne biseden me poshte mbi sekretin e lumturise me vjen mire qe shumica prej jush (nesh) kemi idene se me shume se cfare "Kam" eshte e rendesishme se cfare "Jam". Per te thene pra keshtu qe, ajo qe me ben te pasur dhe te lumtur eshte personaliteti, humori, talentet, dhe karakteri i njeriut ne pergjithesi.

Mendoj se njeri nga elementet me te rendesishem qe na ben te jemi keta qe jemi eshte rrethi shoqeror, njerzit qe njohim, ata qe duam dhe ata qe na duan, koleget, komshinjte dhe familja. Kesaj rradhe jo per tu matur me ta por per tu krenuar me ta. Sepse nje njeri qe ka miq te mire dhe te gjindur sigurisht ndjen nje sens mirqenie vec pse "i ka krahet e ngrota". Sepse ne rast se "Jam" eshte me e rendesishme se "Kam", atehere une mund te mburrem duke thene se jam mik i "edrus" dhe shok i "candy"t, apo bir i tim ati dhe time mëje. Sepse asnjeri prej nesh nuk eshte ishull, jemi te gjithe si pjese te ndryshme te nje organizmi te perbashket qe e quajme Shoqeri prandaj eshte e nevojshme ta kuptojme veten si pjese e Shoqerise, perndryshe nuk do te ndjejme asnjehere permbushje.
Ne rast se dikush nuk ka asnje funksion shoqeror, ahere ky person eshte si nje organ i shkulur nga trupi, mund te jete i shendetshem ne vetvete, por jashte trupit ky eshte i destinuar te vdese.

Mendoj se njerzit qe ne kerkim te lumturise vetjake humbasin sensin e te perkiturit ne shoqeri, me gjithe pergjegjsite dhe shperblimet qe sjell kjo perkatesi, jane ata qe perjetojne nje "vdekje shoqerore" dhe shfaqin simptomat e nje palumturie edhe pse ekonomikisht mund te jene te siguruar per tre breza.

Sekreti i lumturisë

Jean Jaque Rousseau thoshte se koncepti i pasurise dhe i varferise qe kemi eshte kryekeput gabim. Ai besonte se ne rast se nje njeri i pasur ndihej bosh perbenda dhe i palumtur, atehere ky person automatikisht duhet vlersuar si "I varfer", ndersa nje varfanjak qe kalon ditet pa asnje lek ne xhep, por me shpirt te kenaqur, ahere i tilli duhet quajtur "I Pasur".

Sepse qenka e thene qe sa me te pasur te behemi aq me te palumtur jemi. Shikoni amerikanet dhe europianet per shembull, lista e depresanteve nuk ka te mbaruar, ndonje dite me duket sikur te gjithe jane te rrumbullosur me kokrrat e Prozac-ut. Por pse keshtu?

Mos valle ideja se qielli eshte kufiri, e se te gjithe mund te behemi njerez te medhenj po te punojme forte, po na kthehet ne kurth? Ndoshta duke menduar se mund te arrijme gjithcka fryhemi kot e me pas zhgenjehemi kur nuk arrijme "gjithcka". Mos valle kur tjetri arrin me larte se ne, e ndjejme veten poshte? Keto "great expectations" a mos po na kafshojne stimën personale?
Si thoni ju miq?
Mos sekretin e lumturise e ka ai arixhiu me ariun qe me gjithe dhembet e prishura buzeqesh me shume nga ne?...

dua pergjigje